Mój pierwszy Bike Maraton
- Krynica Górska 2003

Andrzej Skorykow

To był mój ostatni nocleg w Bieszczadach. Rano szybko się spakowałem i wyruszyłem do Krynicy. Pierwszy raz jechałem trasą od Sanoka przez Krosno, Gorlice, Jasło i bardzo mi się podobało, najbardziej Krosno, do którego chętnie się jeszcze kiedyś wybiorę. W Krynicy wcześniej nie byłem. Pierwsze wrażenie po przybyciu na miejsce nie było ujmujące. Poczułem się jak bym wrócił do miasta. Blokowiska w kurorcie górskim? W biurze informacji szybko przydzielili mi pokój. Odpocząłem i pojechałem do organizatora zawodów. Już po drodze widziałem mnóstwo kolarzy wyglądających na profesjonalistów, a przecież miała być to również impreza dla amatorów. Zobaczymy jutro. Dokonałem zgłoszenia, dostałem numer startowy i kazano mi się zgłosić następnego dnia przed wyścigiem. Wracając do hotelu pojechałem jeszcze odwiedzić Muszynę, w której byłem 29 lat temu.

Dzień startu
Całą noc lało. Rano spod czarnych burzowych chmur, wyglądało nieśmiało słońce. Śniadanie hotelowe przy jednym stole z trzema kolarzami z Kielc. Dziwili się, że przed startem jem kanapki z kiełbasą, którą podała kelnerka. Oni natomiast przynieśli swoje specjały na taką okazję, a skorzystali jedynie z herbaty. Wszyscy mieli zegarki z pomiarem tętna. Wyglądali i zachowywali się bardzo profesjonalnie. Pojechałem na miejsce startu gdzie dostałem od organizatora kolarską koszulkę pamiątkową (reguła na każdej imprezie) i kilka innych gadgetów. Przygotowałem się do startu. Przejechałem jeszcze kilka kilometrów na rozgrzewkę i ustawiłem się w miejscu gdzie już prawie godzinę przed rozpoczęciem zawodów zaczęli zbierać się pierwsi uczestnicy. Przeczytałem w informatorze organizatora, że pierwszy start powinno rozpocząć się z tyłu stawki, nie forsować tempa, szczególnie na pierwszych kilometrach. Tak też zrobiłem. O godzinie 11.00 nastąpił start honorowy. Spokojnie spod Jaworzyny ruszyło 500 zawodników. Początek trasy prowadził przez całe miasto. Pilot sukcesywnie rozpędzał samochód i dzięki temu rozciągał stawkę by na wąskie górskie drogi nie wjechali wszyscy razem. Po kilku kilometrach nastąpił ostry start. Mimo wszystko tłok nadal panował w peletonie. Zaczął się ostry podjazd. Często trzeba było zsiadać z roweru i prowadzić go przez błotnisty górski szlak. Po jakimś czasie stawka się rozciągnęła i można było z trudem jechać, ponieważ całe opony okleiły się kilkucentymetrową warstwą błota i trawy. Mimo przejechanych kilku kilometrów pod górę podjazd nie miał zamiaru się skończyć. Zaczęły się pierwsze defekty rowerów rywali. Po 8 km podjazdu zobaczyliśmy szczyt i wyścig ruszył na dobre. Poziom adrenaliny i ukształtowanie terenu nie pozwalało na spokojną jazdę. Zaczęła się ostra rywalizacja. Teren na trasie niezwykle górzysty i błotnisty. Nie miałem wcześniej okazji poznać tak ekstremalnych warunków. Motywowany wyprzedzaniem kolejnych uczestników angażowałem się w wyścig dodatkowo. Na zjazdach trudno było mówić o odpoczynku, ponieważ czułem się niezbyt pewnie i musiałem być mocno skoncentrowany, by nie doszło do kraksy. Zaczęły się pierwsze kryzysy, na półmetku drugi 8 km podjazd. Już miałem „trochę" dosyć. Na zjeździe przednie koło wtapiało się w błoto i miałem wrażenie że tylne mnie dogania. Kolejne już krótsze podjazdy i nie widać końca wyścigu. Grudy ziemi spod kół biją po oczach. Już teraz wiem, że okulary nie tylko zabezpieczają oczy przed owadami, ale przede wszystkim przed błotem. Woda i błoto szybko usunęła smar z elementów rowerowych a w szczególności z łańcucha, który przy zmianie przełożenia zawijał się na zębatce. Dziewczyna jadąca obok poradziła mi, żeby go polać płynem z bidonu. Myślałem, że może żartuje. Spróbowałem jednak i pomogło na chwilę. Zaczął się ostatni podjazd, ścigałem się już końcówką sił. Doganiam kolejnego prowadzącego już rower, mijam a on podpycha mnie za siodło pod górę. Co za ulga, dziękuję, wrzucam na twardsze przełożenie i jadę już tak do końca góry wyprzedzając dzięki temu jeszcze kilku kolarzy. Za pomoc jestem niezwykle wdzięczny. Piękny gest, myślę że mimo wszystko sportowy. Ostatni zjazd, rozpędzam rower maksymalnie za chwilę doganiam kolejnego kolarza, krzyczę „lewa" (będę go wyprzedzał tą stroną, tak się nauczyłem już na maratonie) a on zjeżdża na lewą i kraksa. Groźne spojrzenie, ale za chwilę podanie sobie ręki, pomoc w podniesieniu roweru, uśmiech i jedziemy dalej. Na szczęście, oprócz zdartej skóry z nogi nic się nie stało. Ostanie metry to już wbieganie z rowerem pod sromy krótki podjazd, na którym usytuowana była meta. Sama końcówka zmusiła do finiszu, by wygrać jeszcze z dwoma. Dało mi to 139 miejsce i 30 w kategorii +31. Zapas sił „0" ale czułem się bardzo szczęśliwy. I pierwsza myśl, że muszę się przygotować i spróbować na jeszcze kolejny raz. 

Trafiłem na niezwykle trudne warunki. Wszyscy weterani maratonów twierdzili, że nie startowali na trudniejszej trasie. Ta ocena dała mi jeszcze większą satysfakcję. Posiłek od organizatora, mycie roweru karcherem, zakończenie imprezy i powrót do hotelu. Wspaniała, długo oczekiwana kąpiel. Za godzinę byłem spakowany, wsiadłem do samochodu i z przepięknymi wspomnieniami wróciłem do Warszawy. Pobyt w Bieszczadach ukoronowany startem w Krynicy okazał się przepięknym wypoczynkiem z niezapomnianymi przeżyciami.