Bike Maraton w Purdzie.

Skromne przygotowania do drugiego w życiu maratonu rowerowego dobiegły końca. Na liczniku 1500 km pozwalało z optymizmem patrzeć na trudy wyścigu, którego trasa po mazurskich szlakach miała nie sprawiać większych problemów. Oznaczona przez organizatora cyferką 3 w skali trudności od 1 do 6 nie mogła mnie przestraszyć. Przecież w zeszłym roku zdecydowanie słabiej przygotowany ukończyłem bike maraton w Krynicy Górskiej w trakcie, którego zastanawiałem się, co zrobię po dojechaniu do mety z tym, co namówili mnie do startu w wyścigu na rowerach górskich w takich trudnych warunkach.

Przyjechałem dzień wcześniej. Nie zdawałem sobie sprawy, że ta część Mazur jest tak uboga w miejsca noclegowe. Musiałem nocować w Olsztynie. Teraz zupełnie tego nie żałuje, ponieważ nie byłem wcześniej w tym mieście, a rynek i stara część miasta zrobiła na mnie duże wrażenie. Miasto bardzo czyste, tętniące życiem. Hotel Relax, w którym się zatrzymałem okazał się komfortowym miejscem za przystępną cenę.

Wieczór spędziłem sam, ponieważ dwóch moich kolegów po drodze upolowało psa, który rozbił im samochód uszkadzając między innymi chłodnicę. Rano dotarłem na start. Pojechałem na kilkukilometrową rozgrzewkę. Od razu byłem zaskoczony ilością piachu na trasie, ale miałem nadzieje, że tak wygląda tylko początek. Wróciłem na miejsce startu. Okazało się, że na 20 minut przed rozpoczęciem zgromadzili się już prawie wszyscy. Musiałem zająć miejsce prawie na samym końcu. Moich kompanów jeszcze nie było widać. Miałem informacje, że są już blisko Purdy i wezmą udział.

Wystartowaliśmy. Na asfaltowym podjeździe jeszcze można było wyprzedzać, ale za chwilę wjechaliśmy w ścieżki polne, często zasypane piachem i zaczęło się korkować. Po kilku kilometrach do wyścigu włączyły się konie. Nie wiadomo skąd biegły razem z nami i zupełnie, nie miały zamiaru się odłączyć od peletonu. Widocznie im też podobała się nasza rywalizacja. Długo nie dawały za wygraną. Start z dalszej pozycji ma swoje dobre strony. To jest motywujące jak cały czas doganiasz i wyprzedzasz. Trasa jednak nie była taka łatwa jak sobie wcześniej wyobrażałem. Bardzo techniczna, piaszczysta z krótkimi, ale ostrymi podjazdami, mimo wszystko bardzo atrakcyjna pod względem sportowym i krajobrazowym. Nie czułem się najlepiej. Wydawało mi się, że tętno mam zbyt wysokie i mięsnie szybko się męczą na podjazdach i podczas jazdy w piachu. Po kilkunastu kilometrach jechaliśmy już w grupie reprezentującej podobny poziom. Dzień przed imprezą zdecydowałem że pojadę na maratonie długi dystans, czyli dwie rundy o łącznej odległości ok. 100 km. Jednak w trakcie wyścigu co chwila zmieniałem zdanie w zależności od samopoczucia. Momentami bałem się czy dotrwam do końca pierwszej utrzymując takie mocne tempo, innym razem, że bez problemu wyruszę na drugą i dopiero przycisnę. Niespodziewanie meta pierwszego okrążenia pojawiła się wcześniej niż się wszyscy spodziewali. Była o kilka km krótsza niż zapowiadał organizator. Bardzo mnie to ucieszyło i zabrakło czasu na podjęcie rozsądnej decyzji, co do drugiego okrążenia. Tak w niepewności zmierzałem do miejsca, w którym trzeba podjąć decyzję: w prawo na metę MEGA, krótszego dystansu, w lewo na trasę GIGA maratonu. Usłyszałem okrzyki kibiców, tzn. były to tylko damskie głosy, ale bardo głośne. Dziewczyny wydzierały się dopingując tych, którzy zdecydowali się skręcić w lewo. Jak dojechałem do tego miejsca to nie potrafiłem odmówić sobie tej przyjemności i również postanowiłem usłyszeć taki sam doping jak moi rywale skręcający w lewo. To było bardzo przyjemne. Jednak już po kilometrze zacząłem się zastanawiać, co ja zrobiłem? Miałem do siebie pretensję jak można nie myśleć głową w takich sytuacjach. Do pokonania kolejne 50 km. Na szczęście nie było już tłoku jak na początku pierwszej rundy. Stawka była wystarczająco rozciągnięta, a większość uczestników skończyła po pierwszej rundzie. Na początku zachęcony wyprzedzaniem kolejnych uczestników przyspieszałem. Pamiętałem o uzupełnianiu płynów w bufetach, z bidonu i moich batonach energetycznych. Podobno miały momentalnie rozpuszczać się w ustach. Pani zapewniała, że te to już na pewno się szybko rozpuszczają. Nie potrafię się przyzwyczaić do zaklejonej batonem energetycznym żuchwy przez, którą trzeba intensywnie oddychać, a co dopiero jeszcze przełykać. Jechałem równym dosyć mocnym tempem, aż w pewnym momencie poczułem delikatny skurcz w łydkę. Troszeczkę się zaniepokoiłem, bo do mety było jeszcze ok. 20 km. Po chwili skurcz stał się bardziej dokuczliwy i do tego poczułem go również w drugiej nodze. W pewnym momencie próbowałem rozciągnąć łydkę stając w pedałach. W tym momencie poczułem ulgę w łydce, ale za moment chwycił potrworny skurcz w przednią część uda. Zobaczyłem, że to już nie są żarty. Wystraszyłem się, czy dojadę do mety. Oby dotrwać do bufetu. Tam się napiję i chwilę porozciągam. Przy próbie zejścia z roweru nie wiedziałem, co rozciągać, bo skurcze zaatakowały prawie wszystkie partie mięśniowe nóg, łącznie z przywodzicielami. Momentami wyłem z bólu. Rozciągałem i rozmasowywałem. Po kilku minutach ruszyłem w dalszą trasę. Ostrożnie, bo delikatne skurcze łapały ponownie. Najgorzej było jak przestawałem pedałować na zjazdach. Wtedy ból narastał. Na jednym ze zjazdów, gdzie nie można było pedałować, bo koncentracja potrzebna była na utrzymanie równowagi, znowu dopadły mnie skurcze i doprowadziły do upadku. Nie mogłem wypiąć nóg z pedałów. Do mety było jeszcze kilka kilometrów. Bałem się, że już nie dam ich rady pokonać. Byłem wściekły. Tak bardzo zły, że chyba zapomniałem, że coś minie paraliżuje. Wyrwałem nogi, a przy próbach skurczów lekceważyłem ból. Wsiadłem i z wielkim grymasem dojechałem do mety. Byłem skonany i jednocześnie szczęśliwy, że się udało. Przywitali mnie moi koledzy, którzy spóźnieni na start postanowili mimo wszystko pokonać dystans MEGA maratonu, czyli jednego okrążenia. Widziałem, że byli przerażeni moim fizycznym wyglądem. Długo leżałem na trawie. Jak doszedłem do siebie, to rozpocząłem wprowadzanie posiłków i płynów. Jedzenie nie miało końca i tak do wieczora, ciepłe posiłki przeplatane były zakupami słodyczy w sklepie.