Byłam ptakiem... czyli wrażenia z III Klubowych Mistrzostw Polski w Pruszkowie

2. listopada, w piątek, nie wyszłam po treningu, jak zawsze szybko, tylko zatrzymałam sie obok Marcina Siwka, ps."Komandos" i oznajmiłam mu, że skoki oddane nastepnego dnia dedykuję jemu. W podziękowaniu za serce i czas, jakie mi oddał na basenie, za cierpliwość i pomysłowość, kiedy próbował nauczyć tego, co sam dobrze umie. Za wiarę, że oderwę się kiedyś od słupka i wpłynę do miękkiej wody. Skoki przez makaron należały do najłatwiejszych.

Do dziś pamiętam uczucie, jakie mną owładnęło, kiedy na środku położył okrągłe hula- hop.

Nie wierzyłam, że kiedykolwiek wskoczę do niewielkiego otworu, a nogi z wypchniętymi biodrami, zamkną prosto tę karkołomną figurę. I kiedy wypływałam po raz kolejny z wody, słyszałam tylko:  nie było odbicia... Nie chcę wracać pamięcią do chwil, kiedy moje ciało uderzało płasko w wodę. Ból towarzyszył mi zawsze, tak jak czerwony kolor skóry. Pęknięty bark zrastał się długo, a wraz z nim moja niechęć do skakania.

Do czasu, kiedy z bocznego toru usłyszałam głos trenera młodzieżowej sekcji plywackiej, Marcina Grzejdy, który mówił do swoich młodych podopiecznych: Do wody leć...Musisz czuć, że jesteś ptakiem! I oni fruwali, a ja stałam przyklejona do ściany, zastanawiając się, czy  kiedykolwiek podołam tej trudności. Aż do dzisiaj. Bo mój udział w Mistrzostwach Polski w Pruszkowie zakończył się dla mnie wielkim sukcesem. Oddałam dwa najpiękniejsze skoki w życiu. Byłam ptakiem!

Nie musiałam chować okularów pod czepek, bo pamiętałam o brodzie przyciśniętej do mostka i mocno wyprostowanych rękach. Pamiętałam, aby się skoncentrować, czyli naprężyć ciało i dynamicznie wyprostować, kiedy oderwę się od słupka. Czułam, jak unoszę się w powietrzu, lecę nad taflą wody w basenie i daleko wskakuję na tor nr 3. I rację mieli moi koledzy z drużyny, że nic nie słychać, jak się szybko płynie; ani pokrzykiwań, ani tego, że jest się pierwszym przed innymi zawodnikami. 50 kraulem, mój debiut, zrobił ze mnie wiotką trzcinę, kiedy dopłynęłam do końca. Nie mogłam ustać na nogach, przewracałam się. Ale najgorsze przyszło za chwilę, gdy się okazało, że niebawem startuję w nowej konkurencji: 200 żabką.

Ale i tym razem opanowałam emocje, tego dnia postanowiłam udowodnić sobie, że można ładnie skakać, choć nie tak dawno, nie zanurzałam głowy pod wodę, można robić nawroty, i odbicia delfinowe, mimo, że wcześniej brakowało powietrza. Na treningu nie raz pływałam 2 kilometry, ale 8 basenów na czas, dla takiego laika  jak ja, to mordercze 5 minut. Pogratulowałam sobie dzielności, kiedy dopłynęłam wśród wspaniałych zawodników z Zabrza, Zgierza, Poznania, Chełma, Białegostoku, Warszawy. A najpiękniejszym prezentem była chwila, kiedy w szatni opowiadałam młodej dziewczynie, że się cieszę z trudnego startu na 200 żabą, bo pływam dopiero od 2 lat i z ust, jak się później okazało, Marty ze Zgierza, usłyszałam pytanie: Małgosia Kupiszewska?

I wtedy poczułam, że muszę pisać, by dodawać wiary innym, swoimi odczuciami nakłaniać do pokonywania słabości, pracy nad sobą, zmian charakteru i budzenia olbrzyma. Dziękuję Ci, Andrzeju, za największą pochwałę. Słowa, że zrobiłam postępy, uskrzydliły mnie bardziej niż zajęcie jakiegokolwiek miejsca. Bo ja jeżdżę na Mistrzostwa cieszyć się z Waszych sukcesów, jak dzisiaj, kiedy całej sztafecie wieszano na szyjach medale, kiedy odbieraliście puchar klubowy za zajęcie II miejsca w Polsce, kiedy swoimi upominkami chcecie obdarować, zdolne, najuboższe dzieci. Bo ja tam jeżdżę popatrzeć na piękne starty sportowców w różnym wieku, którzy pokonują własne słabości i walczą o zdrowie, choć mogliby, jak wielu innych, pilotem zmieniać kanały TV. Bo ja tam jeżdżę, żeby nie gnuśnieć i beznamiętnie się starzeć, ale pobyć w Waszym towarzystwie. Bo tak jak stwierdził Andrzej, nie jest powiedziane, że cudowniejsza impreza będzie w Sharatonie niż w remizie strażackiej. Liczy się towarzystwo. I tak było dzisiejszego wieczoru, choć zmieniłabym tylko - tu uwaga do organizatorów - jedno słowo „bal" na mniej wyszukane "spotkanie".

PS. 1. Mam nadzieję, że zgodzą się ze mną moi koledzy  z WMT, kiedy podziękuję Andrzejowi Skorykowowi (obiecałeś Andrzej, że nie będziesz już więcej wykreślał swojego nazwiska), za wielką skromność, takt i piękne zwieńczenie sztafety.

PS. 2. Byłam  dumna z mojej drużyny, kiedy stała na pudle z napisem 2. Ale wyglądajcie, jak Ci z Zabrza czy Poznania,  macie cudne figury i zwycięstwo na twarzach, brak Wam tylko identycznych koszulek!!

PS. 3. Igor, za to, że nigdy we mnie nie zwątpiłeś, że powtarzałeś do znudzenia i w nieskończoność:
„nauczysz się, siłą woli pokonasz słabości ciała, kiedyś ci wyjdzie", okupujesz moje serce na zawsze. I wiem, co czuł A. de Saint Exupery, kiedy opisał rozmowę Lisa z Małym Księciem. Dzięki Tobie.

PS. 4.  Marzenko, Ty jesteś wielka.

PS. 5. „Z międzynarodowych akwenów"- taki tytuł nosić będą relacje pisane przeze mnie niebawem. Wyjeżdżam do Bilbao, długo mnie nie będzie w Polsce, i gdyby ktokolwiek zrozumiał, jaka samotność, nieprawdopodobna nostalgia i smutek, mimo obecności kochanej córki, zięcia i maciupeńkiej wnusi, będzie mnie ogarniać , niech napisze do mnie.