Co na forum?
wyślij proszę info na mojego maila skorykow@masters.waw.pl i napisz coś o swoim pływaniu. Spróbuję p ...
... przejdź do forum...

Potop w Szwecji

Andrzej Skorykow

Widok linii brzegowej Bałtyku uświadomił mi, że opuszczamy już Polskę i za chwil kilka znajdziemy się nad terytorium Szwecji a tam pewnie będziemy już tylko myśleć o rywalizacji na zawodach, do których tak długo się przygotowywaliśmy. Widok morza zastanawiał, czy naprawdę pokonanie wpław Bałtyku jest takie trudne. Przecież podczas przygotowań taką odległość pokonaliśmy wielokrotnie. Na nasze szczęście w wodzie o wiele cieplejszej. Dzięki słonecznej pogodzie mogliśmy podziwiać widoki. Wybrzeże Szwecji wyglądało zupełnie inaczej niż polskie. Może od lądu oddzielały liczne wysepki. Szwecja wydawała się pagórkowata i cała pokryta ciemno zielonymi lasami i polami. Po godzinie i piętnastu minutach wylądowaliśmy na kameralnym lotnisku oddalonym o 100 km od stolicy. Wsiedliśmy do autobusu, który dowiózł nas na sam dworzec w Sztokholmie. Ruch na autostradzie odbywał się jakby w zwolnionym tempie - to efekt przestrzegania przez Szwedów rygorystycznych przepisów o ruchu drogowym. Teraz metrem kilka stacji i kawał drogi pieszo z bagażami na plecach do miejsca noclegu. Ta przecież niezbyt długa podróż, okazała się wyjątkowo męcząca. Na miejscu spotkała nas przykra niespodzianka. Nastąpiła pomyłka i czworo z nas będzie musiało nocować w ogólnej sali z obcymi ludźmi!!! Na nic zdały się nasze dokumenty potwierdzające rezerwację i okazywane oburzenie. Załamani, po chwili odpoczynku, wyruszyliśmy na pływalnię dokonać zgłoszenia. Widok basenu i olbrzymiej ilości zawodników przyspieszył bicie naszych serc. Na krytym obiekcie znajdował się długi 50 metrowy basen z dziesięcioma torami i trybunami po obu stronach dla zawodników i kibiców. W tym samym kompleksie, poza basenem do skoków do wody i parkiem wodnych uciech znajdował się drugi basen, również 50 metrowy, na którym tory założone były w poprzek, by uzyskać 20 torowy basen o długości 25m. Był to obiekt przygotowany do rozgrzewki. To ciekawe rozwiązanie dla grup treningowych i innych uczestników pływalni. Kolejny 50 metrowy znajdował się już pod gołym niebem. Tam też można było dokonać rozgrzewki lub pławić się po skończonych startach lub odpoczywać na sąsiadującej z nim pięknej trawce.

Właśnie kończył się pierwszy dzień zmagań, w którym my z założenia nie uczestniczyliśmy. Spotkaliśmy starych znajomych z Białegostoku, Gdyni, Lublina, Kędzierzyna, Zabrza, Wrocławia i innych polskich miast. Atmosferę rozładował Jacek, któremu zacząłem opowiadać o naszych fatalnych warunkach noclegowych. Zanim zacząłem na dobre przerwał mi i wypalił entuzjastycznie, że swoim jest zachwycony pomimo tego, że śpi na sali z innymi czterdziestoma zawodnikami. Zrozumiałem, ile zależy od pozytywnego nastawienia, by poprawić sobie samopoczucie. Chwilę jeszcze pogadaliśmy, odebraliśmy identyfikatory, dzięki którym mogliśmy poruszać się swobodnie po obiekcie i wskoczyliśmy do wody na delikatne rozpływanie. Woda, jak się po wyjściu okazało, zmyła z nas cały stres i zmęczenie... Zaczęliśmy myśleć pozytywnie. Wróciliśmy do hotelu analizować listy startowe, obliczać godziny naszych startów, oceniać szanse i wypoczywać przed kolejnymi dniami zmagań. Pamiętam jak Paweł wypalił: „jak się źle zaczyna, to pewnie się świetnie skończy", jednak jeszcze wtedy niespecjalnie mu dowierzaliśmy.
Pierwszy dzień naszych startów rozpoczął właśnie Paweł. Obliczenia wzięły w łeb, na basen dotarł za późno i musiał popłynąć dystans 200 dowolnym nie poprzedzając go rozgrzewką. Reszta z nas w ostatniej chwili wbiegła na trybuny i mogła obejrzeć naszego pierwszego zawodnika. Na szczęście ukończył dystans w zadawalającym czasie i przyjemnym dla oka stylu. Już rozluźniony opowiadał entuzjastycznie o swoich przeżyciach i dobrym samopoczuciu na finiszu, również o całej procedurze zgłoszenia się na start. To dobrze rokowało przed kolejnym dniem i startem na 100 delfinem. Monika była kolejną zawodniczką, która tego dnia przystąpiła do swojego najważniejszego startu na 50 klasycznym. Czas, który wpisała na zgłoszeniu zakwalifikował ją do słabszej serii. Była skoncentrowana i pozytywnie nastawiona. Wiedzieliśmy już przed starem, że będzie dobrze. Walczyła ostro od samego początku, szkoda, że tylko z czasem, bo rywalki zostawiła już na skoku i kilkunastu pierwszych metrach. Po 0:37,16 wyłączyła z impetem tablicę! Długo wpatrywała się w niespodziewany wynik, który był jednocześnie nowym rekordem polski w kat „B", po chwili cieszyła się spontanicznie jak przystało na rekordzistkę. W kolejnej serii żadnej zawodniczce nie udało się jej wyprzedzić. Szykowała się sensacja. Ostatnia seria i najsilniejsze rywalki. Tylko trzy z dziesięciu dopłynęły szybciej. Ta ostatnia tylko o trzy setne szybciej od wyniku uzyskanego przez Monikę. Radość i tak była olbrzymia, to świetne czwarte miejsce.
Teraz moja kolej, rozgrzewka w ciasnym basenie mogła irytować. Coraz mniej do mnie docierało, czułem jak rośnie napięcie. Tego właśnie oczekiwałem, wiedziałem, że tylko dzięki niemu będę potrafił dać z siebie jeszcze więcej. Czas zaczął biec coraz szybciej. Wreszcie moja kolej. Serie wyczytywano z dużym wyprzedzeniem i sadzano nas na przygotowanych krzesełkach z wyklejonymi numerami naszych torów. Po starcie kolejnej serii przesiadaliśmy się na te bliżej wejścia. Napięcie rosło. Poczułem się jak 20 lat temu, kiedy startowałem na zagranicznych imprezach pływackich. Moi rywale znowu zdecydowanie przewyższali mnie wzrostem. Zastanawiałem się tylko czy faworyt Jochen Bruha ma powyżej 200 cm. Kilkakrotnie sprawdzano listę obecności i nasze identyfikatory. Na monitorze mogliśmy śledzić wyniki wcześniejszych serii. Przyszła nasza kolej. Zostaliśmy wyprowadzeni do słupków. Za chwilę staliśmy już na nich gotowi do startu. Po komendzie „na miejsca" sędzia trzymał w nieskończoność. Wreszcie sygnał. Myślałem tylko o jednym: pilnować wcześniej ustalonej taktyki, spokojnie pierwsze 50m pamiętając jednocześnie o idealnej technice, delikatnie przyspieszam przed nawrotem i rozpędzana druga część dystansu. Na ścianę nie wpadam idealnie, trochę mnie to martwi. Bruha nam odpłynął. Po lewej stronie Rosjanin, widzę go kątem oka, ale jest chyba już za mną. Przyspieszam i cieszę się, że jeszcze nie odcina mi „prądu". Ostatnie 30 metrów, już płynę, co jeden ruch oddech. Zaczyna się!!! ...Tracę rytm, brakuje siły, ale jest już blisko mety. Teraz najgorsze ostatnie 15 metrów Staram się dalej sięgnąć ramionami, mocniej je rozluźniać nad wodą podczas przenoszenia dając im przez ułamek sekundy odpocząć i utrzymać mocne kopnięcia nogami. Znowu brakuje pół ruchu, by idealnie wpaść na ścianę. Przechodzi przez głowę myśl czy te nietrafione dopłynięcia nie były kluczowe w utrzymaniu jeszcze nie wiem czy dobrego miejsca. Odwracam się do tablicy elektronicznej i widzę trzeci plac! Cieszę się, ale wynik powyżej minuty. Myślę sobie ...miałem trochę szczęścia, że tylko dwóm udało się popłynąć szybciej. Po reakcjach naszej drużyny, a szczególnie mojej córki Oli zobaczyłem, że dostarczyłem im wielu emocji. Dowiedziałem się, że po 50m byłem dopiero czwarty.
Po mnie, w kolejnej kategorii wiekowej wystartował Paweł na 100 delfinem. Paweł wyrasta na świetnego taktyka, realizuje wcześniej przyjęte założenia. Pierwsze 50 m płynie na długich pociągnięciach zachowując siły na kolejną część wyścigu. Na półmetku czas dobry. Na kolejnych 50 metrach, tak jak zakładaliśmy: zwiększa kadencję i w ten sposób stara się utrzymać tempo pomimo narastającego zmęczenia. Na mecie uzyskuje kolejny rekord życiowy i po wyjściu z wody od razu zastanawia się, czy nadszedł już czas, by spróbować sił na dwa razy dłuższym delfinowym dystansie.
Tego dnia Arek miał wolne. Mógł tylko kibicować wraz z Gosią i Olą. Jego starty zaczną się dopiero za dwa dni. Już dzisiaj widać było po nim, że nasze starty nastrajają go pozytywnie do walki w kolejnych dniach. Po dekoracji wróciliśmy do hotelu. Wspólna kolacja i grzecznie do łóżeczek. Zanim zasnęliśmy upłynęło trochę czasu, bo emocje nie opadały szybko.
Kolejne dni przynosiły same rekordy życiowe i miejsca przynoszące zadowolenie. Wielkim wydarzeniem był dla wszystkich wyścig na 50 motylkowym z udziałem Marka Fostera. Bardzo żałowałem, że nie zgłosiłem się do startu na tym dystansie. Straciłem okazje startu w jednej serii z tak wyśmienitym pływakiem. Wyścig z jego udziałem mogliśmy obejrzeć również ostatniego dnia podczas 50 m stylem dowolnym. Po obu dystansach otrzymał od kilku tysięcy osób owacje na stojąco. Poproszony, chętnie zrobił sobie z nami pamiątkową fotkę. Moja córka nie bardzo jeszcze mogła zrozumieć, z jakiego powodu jej starsze koleżanki będą zazdrościły pamiątkowej fotki, na której Foster prezentuje swoją muskulaturę. Chyba myślała, że tylko z powodu tego, że jest świetnym pływakiem.
Cała nasza Polska reprezentacja widoczna była podczas tych mistrzostw. Zdobywała medale, a niektórym brakowało po prostu szczęścia. Tadeusz Stuchlik był dwa razy czwarty, a Tomek Kempa też kilkakrotnie blisko medalu. Wierzę, że w kolejnych mistrzostwach, które za dwa lata na Słowenii, obaj sobie odbiją.
Monika 50 klasyczny - świetny wyniki RP i czwarte miejsce. Medal przegrała o 4 setne!!!100 klasyczny - nie wytrzymała drugich 50m. Gdyby płynęła w najsilniejszej serii, rywalki pewnie zmusiłyby ją do jeszcze większego wysiłku i tym samym byłaby duża szansa na medal. Było świetne... 5 miejsce.200 klasyczny - potwierdziła, że potrafi walczyć i jest bardzo dobrą żabkarką. Znowu odważnie zaczęła. Trochę zabrakło siły na ostatnich 50 metrach. Szóstym miejscem potwierdziła, że jej wcześniejsze wyniki, to nie sprawa przypadku.50 delfinem - minimalnie zabrakło do rekordu życiowego. Wynik na jej wysokim poziomie.
Arek 100 dowolnym - rozpoczął za wolno, ale druga część dystansu imponująca. Uzyskał najlepszy swój wynik na długim basenie.50 dowolnym - minimalnie gorzej niż w Poznaniu. Prawdopodobnie nie utrzymał dobrego tempa na samej końcówce, bo start i większa część dystansu wyglądała z trybun bardzo dobrze.100 grzbiet - jak przy 100 kraulem, za wolny początek, ale czas znowu bardzo dobry, najlepszy w jego wykonaniu jak do tej pory.50 grzbiet - bardzo dobry wynik i tylko szczęścia zabrakło, aby złamać 32 sekundy.
Paweł 200 dowolnym - to jego pierwszy start w tak wielkiej imprezie. Pewnie stres i brak rozgrzewki nie pozwolił popłynąć szybciej, a stać go na to. 100 motylkowy - profesjonalnie realizowana taktyka, która pozwoliła uzyskać optymalny, bardzo dobry wynik. 100 klasyczny - kolejny wspaniały rekord życiowy, którego mogą pozazdrościć jego rywale z Polski. 200 klasycznym - pokaz pięknej walki na całym dystansie, po której można tylko się cieszyć z wyniku. 400 dowolnym - tak niewiele zabrakło do złamania magicznej bariery 5 minut. Tym razem trochę za szybko na pierwszych 50 metrach, ale emocje się udzieliły i rywal z Irlandii był twardy i naciskał, a jak wiemy Paweł nie należy do takich, co odpuszczą w wodzie komukolwiek.
Endriu 100 motylkowy - „niesmak pozostał" nie została złamana minuta. Na poprawę samopoczucia był medal. 200 motylkowy - Ciężka walka, rywale podpuścili na pierwszych 100 metrach. Narzucili tempo, którego większość nie wytrzymała. Do srebrnego medalu zabrakło dwóch cykli. Wynik zawdzięczam całej naszej ekipie. Jeszcze nigdy nie słyszałem takiego głośnego dopingu przy pomocy jedynie kilku gardeł. 200 grzbiet - miłe zaskoczenie, szkoda, że mimo wolnego tempa nie wytrzymałem lepiej drugiej setki. Tak sobie myślę, że przy obecnej formie Tadka Stuchlika, to ten medal należał się jemu, no, ale nie skorzystał z szansy i na własne życzenie był czwarty.100 grzbiet - skończyło się na najlepszej w serii reakcji i odcinku pod wodą, po za tym zapomniałem jak się pływa moim sprzed lat najlepszym stylem. Nie chce do tego biegu wracać.

Po zawodach zebraliśmy część osób z polskich ekip i zrobiliśmy wspólne pamiątkowe fotki, pożegnaliśmy się i w świetnych nastrojach ruszyliśmy zwiedzać miasto. Czym bliżej było do starej części Sztokholmu, tym szerzej otwierały nam się oczy na widok tego pięknego miasta. Emocje opadały i zmęczenie dawało się we znaki. Wróciliśmy do hotelu. Przyszedł czas na uczczenie wyników przy wspólnej kolacji. Rano wypoczęci i wyspani poddaliśmy się zaleceniom Pawła, co do programu wycieczki. Statkiem dotarliśmy do Tivoli - atrakcji wesołego miasteczka. Od zakończenia zawodów to były dni mojej córki. To ona decydowała, w jaki sposób będę spędzał z nią czas i bawiliśmy się wiele godzin w tym atrakcyjnym miejscu. Reszta grupy ruszyła zwiedzać miasto. Między innymi słynny statek-muzeum „Waza". Wieczorem wspólnie dotarliśmy do hotelu. Ostatniego dnia zobaczyliśmy jeszcze katedrę oraz słynny ratusz. Wieczorem biesiadowaliśmy. Na sen brakowało już czasu, bo już o trzeciej pobudka i wyjazd na lotnisko! Czas żegnać się ... z, jak się okazało, gościnnym Sztokholmem.

Dodano: 2006-12-13

Polski Związek Pływacki - Komisja Masters
Kalendarz imprez
Tabele Rekodów Polski
Wyniki zawodów

Przepisy pływania Masters FINA, regulaminy itp.
Eurpejski kalendarz imprez dla Mastersów

Sponsor Pływania Masters

Praca z Jobrapido