Moja droga...

Nazywam się Szymon Kurowski i pochodzę z Jeleniej Góry pięknie położonej w Karkonoszach. Swoją przygodę z pływaniem zacząłem stosunkowo niedawno, ponieważ dokładnie 4 września 2001 roku. Było to  w dniu rozpoczęcia roku szkolnego w liceum, szedłem wtedy do drugiej klasy. Wcześniej mój kontakt z basenem był sporadyczny. Raz na jakiś czas spędzałem 45 minut w wodzie, w trakcie zajęć w-fu w podstawówce oraz pierwszej klasie ogólniaka. Jak to się stało, że mając już dawno skończone 16 lat zainteresowałem się pływaniem i zacząłem wyczynowy trening? Nie mam na to pytanie jednej odpowiedź. Wtedy, kilka lat temu jak zaczynałem, myślałem o tym tak: chciałbym zacząć uprawiać jakiś sport, zrobić coś z tym, że marnotrawię swój czas na oglądanie telewizji czy robienie innych rzeczy. Nigdy nie miałem problemów z naukę, więc wolnego czasu miałem stosunkowo dużo. Na tyle dużo, by za w nadmiarze oglądać telewizje. Co by o niej nie mówić, to właśnie tam zobaczyłem po raz pierwszy w swoim życiu prawdziwe zawody pływackie. Było to rok wcześniej, jak w Sydney odbywały się milenijne Igrzyska Olimpijskie. Zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Pomyślałem wtedy, że chciałbym reprezentować swój kraj na zawodach takiej rangi. Postanowiłem: spróbuje, nie mam przecież nic do stracenia.

Życie, jak wszyscy się o tym przekonaliśmy, jest zbyt krótkie, zbyt ulotne oraz zbyt piękne, by robić to co inni nam mówią, działać w ramach jakiś schematów. Z drugiej strony moja decyzja nie była taka łatwa do realizacji. Jak zacząć trenować cokolwiek, jak w życiu czegoś takiego się nie robiło i to jeszcze w takim mieście jak Jelenia Góra mając dawno ukończone 16 lat. Pomyślałem sobie, że zacznę dokładnie za rok, w dniu kiedy rozpocznę drugą klasę w liceum a do tego czasu zastanowię się co by to miało być oraz odpowiednio się przygotuje. Stopniowo zacząłem wywiad.. W trakcie roku szkolnego miałem na basenie zajęcia w-fu i wtedy chyba zdecydowałem, że chciałbym żeby to było pływanie. Pamiętam, że z trudem łamałem 40 sekund na 50m kraulem. Zajęcia trwały po 45 minut, raz w tygodniu przez kilka miesięcy. W tym czasie dwa razy startowałem nawet na jakiś szkolnych zawodach. W czerwcu popłynąłem około 31 sekund na 50m kraulem. Pomyślałem, że zostało jeszcze tylko dziesięć sekund i będzie ;) Nie zdawałem sobie wtedy jednak sprawy ile czeka mnie pracy i wyrzeczeń, aby dążyć cały czas do przodu.

Gdybym dzisiaj mógł jeszcze raz się zdecydować na taki krok jak Don Kichote, nie wahałbym się ani sekundy. Pływanie, a w zasadzie trening, nauczyło mnie tak wiele w życiu, że to jest niesamowite. Nauczyło mnie jak walczyć o swoje, jak się realizować, jak się cieszyć drobiazgami, nauczyło mnie smaku porażki i smaku małego sukcesu. Pływanie nauczyło mnie szacunku do siebie samego i szacunku do moich rywali, nauczyło mnie także życia z wiecznym bólem mięśni oraz głodu wody i zmęczenia kiedy jest się niedysponowanym. Nikt nie wie lepiej niż pływak, ile inny pływak włożył pracy w swoje wyniki. Nic tu nie przychodzi za darmo, wszystko trzeba poprzeć wielogodzinną pracą, litrami potu, niekiedy pewnie też łzami. Myślę, że warto. Warto dlatego, że realizuje swój własny plan. Nie plan rodziców, moich kolegów, nauczycieli czy polityków. Plan na życie, który ułożyłem sobie sam nie jest łatwy. Tak naprawdę jest dziś (wczoraj) poza moim zasięgiem, ale jest możliwy i w niego wierze. Mój plan jest moim marzeniem. Jeszcze wczoraj nierealnym, dziś na wyciągniecie ręki, tak blisko, że czuje smak i zapach wody na olimpijskiej pływalni. Jeśli ktoś mi mówi, że nie ma marzeń, nie wierze. Każdy ma to coś, co chciałby mieć bądź osiągnąć. Ja wybrałem sobie coś naprawdę z górnej półki. Jakże pięknego, kiedy się spełni i jakże wartościowego kiedy się nie spełni. Wartościowego, ponieważ będę miał za sobą bagaż tych doświadczeń, których nabywam dziś walcząc o swoje priorytety. Nikt mi ich nie zabierze i to jest piękne. Piękny nie jest sukces, lecz codzienna droga do niego. Piękne jest pływanie, które uczy i pozwala wierzyć. Sukces jest tylko zwieńczeniem pracy, czymś co zamyka pewien rozdział. Pływam dla siebie samego i dla innych. Dla swojej rodziny i znajomych, którzy we mnie wierzą i dodają otuchy w trudach codziennych wyrzeczeń. Pływam także dla tych, który może zaczną kiedyś marzyć o czymś więcej niż o dniu powszednim.

"Gdy człowiek wspina się na jakiś szczyt, to nagle, będąc tuż pod nim, zaczyna wyraźniej widzieć inne szczyty, które go otaczają. Te znacznie wyższe. Z dołu ich w ogóle nie widać lub są bardzo niewyraźne. Tam u góry są wyraziste i tym, że są wyższe, denerwują. I samą tylko swoją obecnością odbierają całą radość wchodzenia na ten swój obecny. I będąc już na wierzchołku swojego, zamiast poczuć spełnienie, czuje się tęsknotę za tymi wyższymi. Przynajmniej on tak czuje. Ale to nie wynika z próżności. Dla niego brak czegoś, czego się bardzo pragnie, jest nieodzownym elementem szczęścia." - Janusz Leon Wiśniewski "Los powtórzony".