Nie pijcie piwa przed 16:00 czyli
o Zimowych Mistrzostwach Polski Masters w Pływaniu - Kozienice 2006

Mój przewrotny tytuł nie odnosi się do picia piwa w ogóle, czy picia piwa przez pływaków każdej kategorii, tylko mówi o pasji, konkretnie o miłości do pływania. Polska słynie z produkcji piwa w całej Europie. Moja córka wracając do północnej Hiszpanii, gdzie obecnie mieszka, zawsze zabiera w prezencie dla swoich przyjaciół puszki „Lecha"i „Żywca". Ale czemu nie pić przed 16:00? Bo można ten czas spożytkować inaczej. Nie upodabniać się do głównego bohatera „Kiepskich", lecz sięgnąć po wzory tych, dla których sport jest receptą na zdrowie i eliksirem młodości.

Niekiedy na drodze życia Bóg stawia niezwykłych ludzi, jakby przez nich chciał nas czegoś nauczyć. Na mojej postawił, a w zasadzie położył w wodzie Andrzeja Skorykowa. Kiedy pływał kilka razy w tygodniu, widziałam go przez zaparowane okulary na sąsiednim torze i od początku nie mogłam pojąć, jakim trzeba być „bezkręgowcem", żeby się tak poruszać „w delfinie". Przyznaję, że zanurzałam się wtedy pod wodę, aby przyjrzeć się finezji jego ruchów. Ale kiedy zagadnęłam go, jak trzeba ćwiczyć, by pojechać na Mistrzostwa Masters, nie spodziewałam się usłyszeć, że mam tylko dwa tygodnie, aby się przygotować. Takiemu laikowi jak ja, amatorowi raczkującemu od półtora roku w wodzie, ta wiadomość wywróciła dotychczasowe życie do góry nogami. To nie był trening, ale orka rano i wieczorem, a i tak moje mizerne ciało, zastygłe i zesztywniałe, nie chciało poddać się temu dyktatowi. Nawet rano po przebudzeniu pierwszą myślą było, jak mam płynąć, jak dotykać ścian przy nawrocie, jak skakać, aby nie spadały okulary i dlaczego jeszcze nie mam odbicia.

Moim przygotowaniom Andrzej przyglądał się z dziwnym wyrazem twarzy. Nie było to niezadowolenie tylko, jak się później okazało, niekończące się wątpliwości, czy aby dobrze zrobił rzucając mnie na głęboką wodę. Nie wiedział, ile godzin spędziłam na basenie, a i tak efekty były mizerne. Ten czas wspominam jednak cudownie. Zaczęłam nawet pisać pamiętnik szalonej babci dla przyszłych wnuków.

Na dwa dni przed zawodami przepłynęłam 50 metrów żabką poprawnie i w dobrym czasie. Ale motyle zaczęły w moim brzuchu swój przedziwny taniec. Kręciły się tym mocniej, im bliżej byłam Kozienic. Zwariowały, jak zobaczyłam basen - ciekawie zaprojektowany, rozległy, czysty, z widoczną ręką gospodarza. Ale architekt na pewno nigdy nie pływał, bo przy prysznicach nie ma ani jednego haczyka do powieszenia ręcznika czy pojemnika z szamponem, woda rozpryskuje się wszędzie, tylko nie tam, gdzie trzeba. Szafki są dla liliputów, bo nic się tam nie mieści.

Ale atmosfera od razu ekscytująca. Nikogo wcześniej nie znałam, więc nikomu nie rzucałam się na szyję, ani z nikim nie wymieniałam przyjacielskich uścisków. Nikt mnie też nie poklepywał. Ale wszyscy odwzajemniali uśmiech i nie czułam się obco, choć uderzała duża rozpiętość wieku - byli wiele starsi ode mnie lub dużo młodsi. Za to w kostiumach wszyscy wyglądali zgrabnie i kształtnie, jakby woda wymuskała ich figurę.

Zawody rozpoczęły się błyskawicznie. Starałam się wyciszyć, opanować emocje, skoncentrować, ale i tak zapomniałam o wszystkim. Miałam się rozkoszować chwilą na słupku, a czułam pustkę w głowie. Nie potrafiłam przypomnieć sobie niczego, nawet po bilet startowy nie poszłam sama. Myślałam tylko, żeby usłyszeć komendę „do startu", poszybować do wody, wpłynąć w jej toń i nie zgubić okularów.

Woda była przyjacielem i działała na mnie uspokajająco, ale tylko do chwili, gdy kątem oka zobaczyłam oddalającą się czyjąś głowę. To już nie było 25 metrów spokojnej tafli wody. Piętrzące się fale nie pozwalały rozbić się moim rękom i miałam wrażenie, jakbym płynęła pod górę. A potem ta śliska płyta brzegu nijak nie dawała się odepchnąć i przy nawrocie (do znudzenia powtarzanym na treningach) usunęła mi się spod stóp. Na szczęście ręce przyłożyłam dokładnie. Powrót był jeszcze gorszy i dużo trudniejszy. Czułam brak harmonii w ruchach, nie potrafiłam poskładać myśli, opanować nerwowości. Żywioł szarpał mną i rzucał tak, że kiedy wyszłam z wody, byłam spuchnięta.

Nie pomogły ciepłe słowa Andrzeja, że wszystko było poprawnie. Byłam niezadowolona. Nie tak to sobie wyobrażałam. Czułam pustkę. Rozczarowanie? Tyle mozolnych ćwiczeń, tyle godzin pracy i taki mizerny efekt? Dopiero kiedy nieoczekiwanie wzięłam udział w sztafecie, poczułam radość. Wykonałam przecież plan minimum (?). Bo nie spadły mi okulary, nie dałam się zdyskwalifikować, nie „nabrałam kufla" i samo ukończenie biegu w takim towarzystwie było dla mnie sukcesem. A nagrodą i satysfakcją, kiedy słyszałam pokrzykiwania dopingujące następnych, oklaski dla najwytrwalszych, gratulacje po kolejnym biegu nawet dla tych najsłabszych. Czułam, że dla takich chwil warto żyć, bo wszyscy, których tu spotkałam, swoim życiem poświadczają, że pływanie odejmuje lat, zdejmuje garb przykrych doświadczeń, pozwala ruszać się tym, którym los odebrał możliwość normalnego chodzenia. I zrozumiałam, że chcę należeć do tej niezwykłej rodziny.

PS.    A dlaczego „nie pijcie piwa przed 16:00"? Chyba odpowiedź poznaliście sami
PS.2. Dziękuję mojemu przyjacielowi, osobistemu trenerowi Igorowi Jarzemskiemu, za wszystkie godziny, jakie od ponad roku spędził ze mną na basenie, cierpliwie ucząc mnie wszystkiego, co sam umie.