Obudź w sobie olbrzyma ...

Małgosia Kupiszewska 

„Obudź w sobie olbrzyma „ - takiej treści SMS dostałam od koleżanki Ewy z Katowic zanim rozpoczęły się zawody pływackie w Pruszkowie. Słowa podziałały. Nie dałam mu spać. Było to tym łatwiejsze, bo już wcześniej ujarzmiłam siły, które kształtowały moje negatywne nastawienie do życia. Znalazłam pasję, odkryłam sens istnienia, zobaczyłam wytknięty cel.

Bo tak naprawdę w życiu najważniejsze jest znalezienie drogi, dokądkolwiek by ona nie prowadziła. Jacka podziwiałam za lekki styl, swobodną mowę przed kamerami tv, oryginalne pióro i profesurę przed pięćdziesiątką. Piotrek zaimponował mi zdobyciem pucharu w brydżowych mistrzostwach Polski. Igor pokazał srebrny medal za udział w mistrzostwach Warszawy w siatkówce. Hania odnalazła nowy temat dla swej malarskiej natury - obcuje z aniołami. Na swojej drodze zobaczyłam cyklistów takich jak Tomek, numizmatyków, filatelistów, „joginów" - jak Magda, jeźdźców - jak Paweł, maratończyków - jak Marek. Pozazdrościłam im, przystanęłam obok, lecz nie mogłam nakłonić siebie do pozostania z nimi. Swojej alei szukałam dalej, przytulałam się do stojących brzóz, ogrzewałam się ich naturalną siłą, aż nie poczułam, że podążam swą własną ścieżką.

I potem już nic nie było trudne. Ani ranne wstawanie, ani wyczerpujące treningi, ani ból mięśni i zmęczenie. Nie straszne były przeciwności losu, śmiech kolegów, drwiące spojrzenia własnych dzieci, niedowierzanie męża. Nie zraziło mnie nawet „I po co ci to wszystko?" retoryczne pytanie najbliższego otoczenia, bo od tej pory wiedziałam, że kształtuję swoje życie, bo już się ocknęłam. Po każdym treningu widzę, że ciało nie jest już drętwe, nieruchome, bez koordynacji. Rozumiem polecenie trenera, kiedy mówi: „Tak długo muskaj wodę, aż poczujesz jej uległość i dopiero wtedy z nią powalcz." Zrozumiałam nareszcie, że już nie walczę o przetrwanie, ale świadomie zmagam się z żywiołem, ze strachem, który chołubiłam we własnej głowie. I nagle dotarło do mnie, że wreszcie mogę patrzeć na swoje odbicie w lustrach, bo zamiast nieporadnych kroków widzę piękne sekwencje tańca, płynne kołysanie bioder, a głowę trzymam wysoko osadzoną w ramionach. Nie lękam się swojej cielesności, bo potrafię wdzięcznie maszerować po sali. Spoglądam w lustro i widzę silną kobietę, która udowodniła, zwłaszcza sobie, że wszystko jest możliwe. Zyskałam wiarę w siebie i garściami czerpię satysfakcję ze swojej pracy. I cieszę się, że wokół mnie jest tylu wspaniałych ludzi, którzy widzą, ile radości daje mi to, co robię i jak bardzo to wszystko kocham.

PS. Elu, ten tekst kieruję do Ciebie, bo wiem, że Tobie też się uda.
PS. 2. Od pana Jana nauczyłam się Panu Bogu najpierw dziękować.