Rysy zdobyte!

Ola Skorykow (13 lat)

 
Ranek zapowiadał przepiękną pogodę w sam raz na naszą „wycieczkę". Góry w Prosieckiej Dolinie oświetlone pięknym słońcem wyglądały jeszcze okazalej i wcale niegroźnie, ale nie te mieliśmy dzisiaj pokonać. Wstaliśmy przed 7:00, zjedliśmy naprawdę pożywne śniadanie, spakowaliśmy plecaki i wreszcie wyruszyliśmy. Każdy rozmyślał nad tym, jaka to ciężka droga nas czeka? Oj, czekała! Jak tylko minęliśmy Liptowski Mikulasz ukazały nam się piękne szczyty Tatr Wysokich. Po drodze groźny widok powyrywanych z korzeniami drzew, całych połaci leśnych spowodowanych wichurami i huraganami. W końcu dojechaliśmy samochodem na parking pod szlakiem. Nie było dużo samochodów, co oznaczało, że nie będzie zbyt tłoczno na szlaku. To dobrze. Już na początku wędrówki znacznie wyprzedziliśmy rodziców naszej koleżanki Zosi, z którą się wybraliśmy. Mój Tata, co chwilę nas hamował i ostrzegał, że w tym tempie nie damy rady. Ja jednak czułam się na siłach i nie planowałam zwolnić, bo prawdę mówiąc chciałam jak najszybciej zdobyć ten szczyt. Zosia chyba też. Więc szliśmy bardzo szybko mijając co chwilę kolejnych turystów. Zaskoczyło mnie, że na tym pierwszym odcinku maszerowały nawet całkiem małe dzieci.

Pierwszą krótką przerwę zrobiliśmy po 30 minutach bardzo szybkiego marszu. Później zatrzymywaliśmy się tylko by robić zdjęcia lub wziąć łyk Izostatu i podziwiać góry. A widoki były przepiękne, a zarazem zadziwiające i groźne. Tu w dolinie pow. 20oC, a na niektórych urwiskach śnieg! Cóż, po łatwym i mało męczącym odcinku nadszedł czas na kamienie ułożone niczym wysokie schody w górę. No trudno, trzeba je pokonać. Dzięki kilku chłodnym strumykom ugasiliśmy pragnienie, a ciężka droga w górę minęła przyjemniej. Kiedy wchodziliśmy coraz wyżej znacznie zmieniały się krajobrazy. Najpierw szliśmy lasem, później po skalnej drodze, następnie kamienne stopnie w górę porośnięte gdzieniegdzie przez różne rośliny, później już tylko olbrzymie głazy, wodospady, jeziorka i śnieg. Pierwszą, choć nie jedyną rzeczą, która nas przestraszyła był dźwięk helikoptera zapewne od Polskiej strony Rysów. Jak się później okazało ktoś rzeczywiście „odpadł" od ścianki podczas wspinania i trzeba było udzielać pomocy.

Z każdym metrem w górę zmieszał się poziom tlenu w powietrzu, co utrudniało wspinanie, bo znacznie szybciej się męczyliśmy, nie mogliśmy utrzymać już dawnego tempa, brnęliśmy jednak dalej i dalej podziwiając naprawdę niesamowite widoki. Na krótkim odcinku szlaku były nawet łańcuchy i liny. Dało się jednak przejść. W końcu naszym oczom ukazało się schronisko pod Rysami, do którego ochoczo wstąpiliśmy. Byliśmy bardzo głodni i zjedliśmy po ogromnej misie kapuśniaku, kanapki i słodycze! Po pół godzinie naładowani energią wyruszyliśmy na ostatni odcinek prowadzący już na sam szczyt. Tu spotkała nas przykra niespodzianka. Jak wspominam był to najgorszy moment wycieczki. Od schroniska na dalszy szlak prowadziła przełęcz pokryta śniegiem. Było strasznie ślisko, a śnieg był przeraźliwie zimny. Przestraszył nas jeszcze widok kobiety, która sunęła w dół na ortalionowej kurtce nie mogąc się zatrzymać. Po kilkudziesięciu metrach wreszcie jej się udało. Miała szczęście, bo mało co nie uderzyła w głaz. Zaczynało kręcić nam się w głowach z powodu znacznej różnicy wysokości. Dopiero tutaj zdaliśmy sobie sprawę, że szlak nie jest łatwy do pokonania. Po trudnościach marszu po śliskim śniegu tym razem czekała nas droga, gdzie trzeba było się wspinać do samego szczytu. Mobilizował nas już widok szczytu Rysów ponad nami. Jakaż to była ulga, radość gdy znaleźliśmy się tuż pod nim. Przystanęliśmy jeszcze na chwilę w miejscu, z którego widać było Morskie Oko i całe Polskie Tatry. Widok był piękny, a zarazem przerażający, groźny. W końcu wdrapaliśmy się na szczyt i upajaliśmy widokami. Pstryknęliśmy fotki. Zaraz zadzwoniłam do mamy by opowiedzieć gdzie teraz jestem - na najwyższym szczycie w Polsce! Trzeba było jednak szybko kończyć, bo olbrzymia szara chmura zbliżała się, nie wróżąc niczego dobrego.

Zaczęliśmy schodzić, kiedy usłyszeliśmy pierwszy grzmot. Znów kłopoty sprawił nam odcinek ze śniegiem, a przynajmniej mnie. Przy schronisku spotkaliśmy rodziców Zosi i razem kontynuowaliśmy powrót. Na koniec złapał nas jeszcze deszcz i przydały się ortaliony. Droga powrotna dłużyła się i ze zmęczenia zgubiliśmy szlak, na szczęście było to już na dole. Ale byliśmy pewni, że osiągnęliśmy to, co chcieliśmy osiągnąć. Zdobyliśmy Rysy! Wkrótce doszliśmy do jarmarków. Hmm. Byliśmy tu już rano... z tą różnicą, że teraz nogi bolały straszliwie. Kupiliśmy kilka pamiątek i wróciliśmy przemęczeni, ale niezwykle dumni, że daliśmy radę najwyższej górze naszych Tatr. Teraz przed nami kolejne wyzwania...