Widzę tyle tatuaży, czyli zanim zdarzył się cud

Małgosia Kupiszewska
(list z podróży)

Lot z Warszawy do Bilbao minął spokojnie. Stanęłam na baskijskiej ziemi i o dziwo, przyleciała ze mną moja srebrna walizka. Czerwonej już nie zabieram, bo zawsze się gubiła, zupełnie jak krasnal z filmu o Amelii. Kiedy jechałyśmy z córką do jej domu, widziałam wysokie, jasne niebo, soczystą trawę i kwiaty w każdym ogródku. Wiedziałam, że uciekłam z Polski od białych zasp, komplikujących życie, mrozu, którego przyjście mocno daje się każdemu we znaki i od ciemności, nadciągającej nieubłaganie każdego dnia.

Najciekawszy był 3 dzień pobytu. Wtedy pierwszy raz prowadziam samochódem jadąc na basen. Nie bałam się lotu, pobytu wśród nieznajomych ludzi, (a potrafiłam powiedzieć tylko "dzień dobry, pochodzę z Polski"),  codziennych trudów, a umierałam ze strachu przed jazdą samochodem. Na nic sie zdawały pocieszenia mojej córki, że ulice w całej Europie są takie same i nigdzie nie widać arabskich napisów. Z emocji zawsze ruszałam z dwójki. Kiedy wróciłam rozgorączkowana do domu, nie potrafiłam wytłumaczyć, dlaczego na autostradzie kierowca trąbił na mnie. Czy dlatego, że nie włączyłam odpowiednich świateł, czy ze się wlokłam 40 na godzinę. Dziś już jeżdżę pewniej i nie przeraża mnie pokonywanie kolejnego ronda. Choć parkować tak jak oni nie nauczę się chyba nigdy.

Na szczęście w Sopelanie przy basenie jest płasko. Widok parkometrów nikogo nie dziwi, dziś już obsłguję go bez znajomości języka. Na basen wchodzę przez bramki, jak w metrze. Mam stałą kartę ze zdjęciem i wkładając do maszyny, odznaczam swoje wejście i wyjście. 16 euro płacę za korzystanie z basenu bez limitu. W recepcji pracuje tylko jedna osoba; z szatni, ze zrozumiałych wzgledów (ciepło), nikt nie korzysta. Rano na basenie spokój. Na każdym torze pływa kilka osób, ale nad ich bezpieczeństwem czuwa tylko jeden ratownik, jakby ludzie przychodzili tutaj popływać, a nie od razu sie topić. Wieczorem zaś jest mnóstwo ludzi. Na zajęcia przychodzą dzieci, przyszłe matki, prowadzona jest również gimnastyka dla seniorów. Widziałam wiele ćwiczących pań, których wiek oceniam na mocno po 80. Rzetelnie pracują także tutejsi mastersi.

Szafek w szatni mnóstwo, mnie trafił się numer 155, ale wiem, że jest ich dużo wiecej. Za każdym razem, kiedy wychodzę z domu, muszę pamietać, żeby zabrać 1 euro, bo inaczej nie będę mogła schować ubrania. Drzwi na salę basenową prawie zawsze są zamknięte. Teraz już wiem, że na drzwiach wisi informacja, że aby je otworzyć, powinnam uruchomić przycisk obok. Sprzęt do ćwiczeń pożyczam od tego jedynego ratownika, dając mu w  zastaw moją osobistą kartę. Kiedy pływam na jednym z 8 torów, najbardziej śmieszy mnie to, co widzę w górze, w sali fitnes. Na wielu bieżniach ścigają sie ludzie z ręcznikami na szyi, a ja razem z córką przeżywam te hektolitry ich zmęczenia.

Żeby rzetelnie poćwiczyć, chodzę na pilates w wodzie. I przez 40 minut dostaję niezły wycisk. Nie pływam tak intensywnie jak w domu, bo wolę przyglądać sie innym zorganizowanym zajęciom. Wieczorem 3 tory są zajęte przez młodych zawodników. Unai, bo tak ma na imię ich trener, daje im mocno w kość. Łapki do ćwiczeń, płetwy, deski, bidony z piciem to normalny obrazek przy każdym słupku. Jego grupę poznaję po żółtych czepkach i długich kostiumach startowych. Maluchy Itziar (imię mojej pani od pilatesu) mają zielone czepki, dziewczynki z gimnazjum czerwone. Ponieważ od 3 roku życia zajęcia z pływania są obowiazkowe, ich ruchy w wodzie są płynne, a kołysanie biodrami w delfinie naturalne. Lubię patrzeć na ich starty na słupkach i skoki do wody. Każdy z nich jest ptakim.

Hala basenu ogromna, konstruktor pomyślał o bardzo wysoko zawieszonym suficie. Tuż obok głębokiego basenu jest drugi, mniejszy, z prawie gorącą wodą. Tu pluskają się maluchy. Ponieważ basen, z którego korzystam, jest ogólnodostępny, najtańszy w okolicy, nie ma w nim kaskad wodnych czy rur do masażu. Nie ma też zjeżdżalni. A do sauny może wejść najwyżej 5 osób, czego też wszyscy rzetelnie przestrzegają, jak łatwo się domyśleć, liczą klapki stojące pod drzwiami.

Tytuł mojej relacji nawiązuje do widoków w przestronnej rozbieralni kobiet. Tylu tatuaży na damskich ciałach nie widziałam nigdzie. To, że mają je młode dziewczyny, to chyba norma. Ze zdumieniem jednak odkryłam, że noszą je też panie w wieku mojej mamy. Córka - czytając tę relację - skomentowała jednoznacznie: trudno coś zmienić, jeśli jest na stałe. Dziś jeszcze sie wstydzę bacznie przyglądać tatuażom, ale kiedyś posłużą mi jako socjologiczna obserwacja. Ponieważ dopiero uczę się języka, chwilowo tylko grzecznie odpowiadam "hola" każdej pani, która wchodzi do środka lub "agur" wychodzącym. A o jakim cudzie mówiłam? Czekam cały czas na narodziny mojej wnuczki, która - chociaż po terminie - nie chce wyjść na świat. Nie wie, ile spotka dzieci, z których każde ma czarny łepek i brązowe oczy. Nie wie, że w najbliższej okolicy czeka na nią kilka bezpiecznych placów zabaw i ścieżek rowerowych. Nie wie, że niemowlaki jeżdżą na spacer bez czapki i często z rodzicami wpadają na kawę do barów, jakich na małej nawet ulicy, otwartych cały dzień, jest kilka. Nie wie, że od 3 roku chodzić będzie do szkoły w jednakowym, jak wszystkie dzieci, ubranku: ślicznej plisowanej spódniczce, ładnym zielonym sweterku z kołnierzykiem, czarnych lakierkach i podkolanówkach nawet zimą. Nie wie, że wszędzie jest zielono, mocno świeci słońce, a niebo ma niebieski kolor. Nie wie, że jeszcze się nie urodziła, a wszyscy już tak mocno ją kochają.

Ps. 1. Najbardziej zniewala mnie widok kwitnących stokrotek, kiedy wieszam pranie na podwórku. I już nigdy nie powiem mojej córce, aby trzymała fiołki w domu, bo na balkonie jej zmarzną.
Ps. 2. Dzisiaj odkryłam na drzewach pąki kwitnacych azalii.
Ps. 3. Kiedy patrząc w niebo, zobaczysz szare gęste chmury, pamiętaj, że nad nimi zawsze świeci słońce. Widziałam je na własne oczy, kiedy samolot wzniósł się na wysokość 10 000 metrów.