Wałcz - maj 2008

Pewnie nie ma sensu zastanawiać się długo nad początkiem, bo kto nie mógł być z nami na sportowej majówce w Wałczu pewnie chce poznać fakty i konkrety. Oto moja pierwsza relacja dla Mastersów; relacja mam nadzieję tym bardziej oryginalna, że pisana z perspektywy osoby nie należącej do sportowego Teamu, przynajmniej formalnie... J

Kto zna usposobienie Endriu wie też, jaki charakter miał wyjazd. Ja poznałam Andrzeja osobiście dopiero na miejscu w Wałczu, choć wcześniej solidnie się o Nim nasłuchałam. Dla wyjaśnienia dodam, że na wyjazd namówił mnie Darek, który trenuje pod jego okiem już ponad rok.

Mimo że lubię sport, godząc się na sportowy weekend z Mastersami miałam mieszane uczucia, a to dlatego że nie przepadam za pływaniem, nie lubię basenów i chlorowanej wody (brrr), no i pływam tylko żabą... Wyjazd miał mieć jednak charakter ogólno sportowy, więc dałam się namówić. I na przyszłość polecam wszystkim, którym uprawianie sportu i aktywny wypoczynek sprawiają przyjemność. Na pewno nie jestem żadnym super sportowcem, a dobrze się czułam w „wałczowym" towarzystwie i odpoczęłam przy okazji świetnie się bawiąc.

Na miejsce przyjechaliśmy w sobotę 26 kwietnia. Zabraliśmy się z Czarkiem, dzięki któremu mogliśmy też przewieźć rowery (dzięki Czarek i pozdrawiamy!). Od razu ruszyliśmy na obiad do niezapomnianej stołówki COS-u, w której za papierowy karnecik można było zjeść naprawdę ogromne ilości jedzenia (na zapas na przynajmniej dwa tygodnie J). Tak moi drodzy - jedzenie to tam było na kartki (no, rzec można, na bony żywieniowe)

Jeszcze pierwszego dnia po obiedzie odbył się inauguracyjny trening na basenie. Ja nie uczestniczyłam w treningach Mastersów - pływałam sobie z boku swoją rekreacyjną żabą, którą Monia i Endriu usilnie próbowali przekształcić w choćby niskiej klasy styl. Ponieważ spędzałam w wodzie mniej niż połowę czasu od trenujących, oglądałam okolicę, czytałam i miałam zdecydowanie więcej czasu na spanie. W połowie wyjazdu dopiero odkryłam swoją wyjazdową misję - zostałam fotografem mistrzów.

Na pewno nie odkryję Ameryki pisząc, że Endriu jest osobą, która naprawdę potrafi obudzić pasję w człowieku (prawie każdym - ja jestem wyjątkowo trudnym egzemplarzem...) Jego podejście do pływania, sportu, w ogóle cała filozofia oraz przekonania zrobiły na mnie bardzo duże wrażenie. Andrzeja chętnie się słucha i z przyjemnością poddaje rygorowi jego ćwiczeń.

Generalnie wyjazd uważam za bardzo udany. Trafiliśmy na śliczną pogodę, było słonecznie ale nie gorąco, co szczególnie służyło naszym wycieczkom rowerowym.

Rytm dnia wyznaczały nam stałe punkty programu, czyli posiłki i popołudniowy trening na basenie. Śniadania jadaliśmy między 8:30 a 9:30. Wstawało się chętnie i jakoś łatwiej niż w Warszawie... Na obiady chodziliśmy mniej więcej na 14:00, kolacje jedliśmy o 19:00. Posiłki, jak już wspominałam, były baaardzo solidne i zróżnicowane. Przy każdym posiłku wygłodniałych sportowców kusił długi samoobsługowy bar, wzdłuż którego przechodziło się z tacą. Wybór propozycji na posiłek był naprawdę spory. Nie lubisz parówek na śniadanie? Zjedz płatki na mleku, czekoladowe lub te z cynamonem. Wolisz jajecznicę? A może jajka sadzone? A może pyszne warzywa, których nigdy w Wałczu nie brakowało lub sałatki z sosami do wyboru. Na koniec zawsze możesz zjeść twarożek, kanapki z dżemem i miodem lub słodkie świeże rogaliki. Na deser obowiązkowo jogurt serduszko.

Z każdym posiłkiem było podobnie - sporo rzeczy do wyboru, także czasem człowiek nie mógł się zdecydować lub co gorsze - jadł za dużo.

W zasadzie wszystkie założenia odnośnie aktywności na wyjeździe wypaliły. Były wycieczki rowerowe (dzięki ci, o pogodo!), treningi pływackie, ćwiczenia na sali gimnastycznej i siłowni oraz dodatkowe atrakcje „ekstremalne". Kto miał siłę i ochotę, rano mógł wybierać się z Czarkiem na „poranne przebieżki", Ola z Anią zaś z determinacją uprawiały Nordic Walking.

Rowerki wyciągaliśmy po śniadaniu. Wyruszaliśmy w drogę koniecznie z zakupioną w „CPN-ie" (!) mapą, przy pomocy której Endiu opracowywał trasy (choć tak naprawdę wszyscy wiemy, że zawsze jechał na czuja...). Średnio przejeżdżaliśmy 30 km dziennie w różnym terenie. Najdłuższa jednorazowa wycieczka to 50 km po okolicznych wsiach i lasach w nie ukrywam bardzo malowniczych okolicznościach przyrody. A teren różny: ścieżki lub szosy w lasach, błotniste wiejskie koleiny (prawdziwy survival nam się raz trafił), żwirowe drogi, piach, kamienie, słowem - mnóstwo atrakcji. Powietrze było czyste, nie padało, tempo jazdy optymalne i nie za intensywne. Wycieczki rowerowe to była czysta przyjemność - można było się porządnie zmęczyć, rozluźnić i zapomnieć o wszystkich kłopotach dnia codziennego.

Po południu za nic w świecie nikt nie chciał rezygnować z basenu więc chcąc nie chcąc wciągałam na siebie kostium i wskakiwałam do wody. Podczas gdy pływałam sobie na uboczu, „profesjonaliści" dawali z siebie wszystko młócąc wodę „wysokimi łokciami"

W programie treningów opracowanym przez naszego Guru było oczywiście miejsce na wszystko: technikę, trening wytrzymałościowy oraz ćwiczenia skoków do wody ze słupków (szkoda że nie z trampoliny, byłyby fajne foty hehe). Gdy w środę dojechali pozostali uczestnicy i grupa była w komplecie, Mastersi budzili już prawdziwy postrach wśród innych użytkowników basenu i zawstydzali ich swoją techniką i szybkością. Nawet monopłetwiarze wypełzali z wody niepyszni, bo przy naszych wstyd im było pływać! Dość tego słodzenia, pewnie chcecie zobaczyć zdjęcia. Oglądając je miejcie na uwadze niezniszczalne hasło naszego wyjazdu, czyli „Łokieć w górze!" (oraz inne, jak na przykład „kolana razem", „pływanie trzytaktem", „klatka w dole", „mocne kopnięcie", „mięsnie rozluźnione", „palce razem" itd.

Grupa uczyła się i doskonaliła techniką skoków startowych. Endriu „na sucho" tłumaczył technikę skoku zwracając uwagę na istotne szczegóły:

Nie byłabym sobą, gdybym w tym miejscu nie zwróciła Waszej uwagi na cyrkowe popisy naszych mistrzów

Bywały dni, kiedy z żalem rezygnowaliśmy z rowerów na rzecz niemal równie pasjonujących aktywności. Odbyły się w sumie dwa treningi na siłowni oraz jeden na sali gimnastycznej (po którym nikt następnego dnia nie mógł chodzić). Niestety, ani z siłowni, ani z morderczej sali zdjęć nie mam, ponieważ przykładnie ćwiczyłam z innymi, ale za to uwieczniłam naszą dzielną drużynę podczas rozgrywki w kosza: „Laski nieźle dawały czadu"

Naprawdę polecam wyjazdy z grupą Mastersów, którą miałam okazję poznać w Wałczu. Dogadać się było można ze wszystkimi (nawet z Brokiem - hehe, taki żarcik...) a to przecież w grupie nie sztuka. Otwarci, bezkonfliktowi ludzie i choć każdy inny, rozumieliśmy się świetnie. Zapoznaliśmy się i zintegrowaliśmy wyjątkowo szybko.

A integrować się lubiliśmy... Niektórzy co prawda z początku trzymali fason sportowców, ale na szczęście szybko im przeszło i dawali się skusić na wieczornego Browarka. Ola - nasza główna imprezowiczka - razem z Justyną była zawsze gotowa na przyjęcie gości. I tak codziennie oblewaliśmy kolejny udany dzień. Pozdrawiamy pokój numer SZEŚĆ!!!

Wieczorny relaks przy piwku był bardzo przyjemnym, choć krótkim czasem. Po wyczerpującym dniu towarzystwo szybko rozchodziło się do łóżek, żeby nabrać sił na nowe extrema.

A extremów nie brakowało. Endriu z Anią bowiem zaciągnęli grupę do położonego 7 km od Wałcza największego w Europie Parku Linowego. Do parku podjechaliśmy na rowerach. Na drzewach widać było porozpinane liny na wysokości ładnych kilkunastu metrów. Park usiany był różnego rodzaju przeszkodami zrobionymi z lin, desek, siatek, bali i słupków. Aby móc zmierzyć się z przeszkodami i niczym w grze komputerowej skakać po linach i zjeżdżać na karabińczyku, trzeba było najpierw dobrze się zabezpieczyć przed upadkiem.

Odczekaliśmy swoje 45 minut w kolejce do parkowej budki-recepcji i wynegocjowawszy rabat za zwłokę rozpoczęliśmy proces przyodziewania zabezpieczających uprzęży.

Następnie krótkie szkolenie przekazujące podstawową ideę bezpieczeństwa: „ZAWSZE PRZYNAJMNIEJ JEDEN KARABIŃCZYK WPIĘTY" (prawda Ola?) i ruszyliśmy na podbój przeszkód.

Park był podzielony na trzy podstawowe trasy: łatwą, średnią i trudną. Na szczęście wszyscy zaczęliśmy od łatwej, ponieważ koniec końców skakanie na linach w koronach drzew wcale nie okazało się być takie łatwe... Z dołu może wygląda to niegroźnie, ale uwierzcie mi - na górze nogi człowiekowi miękną. Cała zabawa wymaga od uczestników dobrej koordynacji ruchowej, umiejętnego rozłożenia sił i umiejętności odpowiedniego balansowania ciałem, a także zachowania równowagi, siły i ogólnej sprawności ruchowej. Polecam każdemu, kto spełnia te warunki i oczywiście nie ma lęku wysokości.

Po pokonaniu pierwszych przeszkód człowiek oswajał się nieco z wysokością i specyfiką przeszkód i materiałów, z których były zrobione, czyli łapał reguły gry. Trasa łatwa była świetna na takie wstępne rozpoznanie. Później można było dokonać wyboru tras o większym stopniu trudności. Ja wybrałam średnią, ale niektórzy poszli na trudną i mięli nietęgie miny. Gratulujemy im, że przeszli i cało zeszli na ziemię, bo musieli nieźle się przy pokonywaniu przeszkód napocić. Brawo!

Było też całkiem sporo zjazdów, jeden straszliwie długi przez rzekę. Yuhu!! Cudownie! Ach, gdyby tylko nie to końcowe przypi...dzielanie z całym impetem w drzewo... Słuchajcie, ale były emocje. Adrenalina na maxa, świetna zabawa naprawdę. Następnym razem idę jeszcze raz! Poniżej parę zdjęć z Parku i parę przeszkód. Tak niewinnie wyglądają z dołu...

Koniecznie muszę Wam opisać jeszcze jedną niezapomnianą wycieczkę. Była to wycieczka do tajemniczego miejsca, mianowicie Czarodziejskiej Górki nieopodal Wałcza. O tym miejscu mogliście już słyszeć, jest znane ze swoich niezwykłych właściwości.

W miejscu tym bowiem dzieją rzeczy niezwykłe, jak informuje nas postawiona na górce tablica. Na pierwszy rzut oka jest to zupełnie zwykłe wzniesienie w lesie, górka jak każda inna. Natomiast - wszystkie przedmioty na tej górce, zamiast staczać się w dół, WTACZAJĄ SIĘ na nią... No nie - pomyśleliśmy - jest górka? Jest. Wyraźne wzniesienie i wyraźny spadek. Sprawdzamy zachowanie się przedmiotów. Rzeczywiście zrobiliśmy kilka eksperymentów. Staraliśmy się zjechać z górki na rowerze nie pedałując. Rower powinien się staczać powoli rozpędzając. Nic z tych rzeczy. Rowery stopniowo wyhamowywały i zatrzymywały się. Najbardziej nieprawdopodobne było jednak to, iż pod górkę podjeżdżały same i nie trzeba było w ogóle pedałować. To samo działo się z samochodami, które przyjeżdżający tam niemieccy turyści zostawiali „na luzie". Samochody powolutku podjeżdżały pod górkę. Nie wierzycie? To trzeba zobaczyć na własne oczy...

Nie wiadomo, dlaczego tak się dzieje. Ania jest fizykiem i nawet ona nie potrafiła wytłumaczyć tego zjawiska. Najbardziej prawdopodobne wytłumaczenie to po prostu złudzenie optyczne, któremu ulegamy. Nie jest to jednak udowodnione, a niestety nikt z nas akurat nie miał przy sobie poziomicy...

Endriu, świetny wyjazd! Co tu jeszcze dodać, załatwiłeś nam nawet zjawiska paranormalne! My chcemy jeszcze! Ogólnie rzecz biorąc full opcja! Tylko dwa słowa: dlaczego tak krótko???

Pozdrawiam i trzymajcie się, Mastersi!

Agnieszka